up and down, round and round...

Ze kijkt me aan met grote bruine ogen, waaruit ik opmaak dat ze deze vreemde mevrouw op haar speelmatje maar raar vindt. Maar ze laat zich niet tegenhouden en speelt gewoon lekker door. Al het speelgoed verdeeld ze en op haar eigen manier ordent ze ieder item weer. Blijkbaar is er een speciale plek in haar gedachte voor al deze gekleurde exemplaren, al laat ze dit ‘systeem’ een moment later ook weer helemaal los. In haar gedachten is ze misschien wel kastelen aan het bouwen, maar waarschijnlijk iets veel meer abstract dan dat. Zolang ze de woorden er nog niet voor heeft, zal ik het nooit weten natuurlijk en precies dat maakt het spelen met haar zo heerlijk ongecompliceerd.

[read more=”Read more” less=”Read less”]

Ze is rustig, en haar handelingen verraden wel degelijk een gerichte motivatie. Ik kijk slechts toe hoe ze haar wereldje optrekt en mij toestaat er aan de zijlijn deel vanuit te maken. Haar dikke vingertjes klemmen zich om een blokje heen die verplaatst wordt en de basis vormt voor een instabiel bouwwerk. Als alles omvalt blikt of bloost ze niet, maar pakt direct de stukken weer op en begint opnieuw. Op die manier van het proces genieten, zonder faalangst of teleurstelling over de vergankelijkheid en met evenveel vreugde het proces voortzetten, daar kan ik nog wat van leren. Als ik zeg, ‘wat mooi!’, kijkt ze even op. Ja, daar is ze helemaal niet mee bezig natuurlijk, met mooi, goed, of iets wat lijkt op een waardeoordeel. Zo heerlijk eenvoudig en voor mij een prachtig voorbeeld van ongekunsteldheid zoals alleen kind die aan de dag kan leggen. Zij heeft werkelijk het vermogen het experiment aan te gaan en geen verwachting te hebben van de uitkomst. Liv heeft mijn ogen geopend en mijn hart maakt een klein vreugde sprongetje. [/read]