Ik zag haar vanuit de verte aankomen. Lang blond haar, een wijdvallende donkere winterjas, gebreide gele sjaal en haar handen in haar zakken tegen de kou. Ze had over haar spijkerbroek ietwat afgetrapte laarsjes aan, platte zolen, wel stoer en toch ook wel vrouwelijk. Met enorme blossen op haar wangen, want zo koud was het wel, stapte ze flink door, op weg naar…
…Tja, ik weet niet waar naartoe ze op weg is. Ik heb geen idee hoe ze zich voelt, waar haar gedachten haar brengen op dit moment en of ze het echt zo koud heeft als op het eerste gezicht lijkt. Heeft ze een relatie? Wat voor werk zou ze doen? Is ze grappig, serieus, intelligent, hart- verwarmend, doortrapt, sluw of manipulatief? Waarom heeft ze dat kleine littekentje boven haar rechter wenkbrauw en in godsnaam: waarom heeft ze geen muts op? Het is onder de nul graden! Heeft ze die verloren of helemaal niet in bezit? Misschien wil ze haar kapsel niet in de war brengen en heeft ze daar rode oren voor over?

Vanaf dat ik kan nadenken heb ik dat zo graag gewild: een manier om voor eventjes in het lichaam van de ander te kunnen springen en te begrijpen hoe het is om die ander te zijn. Want hoe gek is het, dat ik alleen maar ik ben? Dat ik niet verder kan reiken met mijn bewustzijn dan wat mijn ogen aanschouwen, wat mijn ervaringen mij ingeven en mijn verstand voor mij kan beredeneren. Ik ben niet de enige, dat weet ik zeker. Want allemaal zijn we nieuwsgierig naar het leven van anderen,

de vele documentaires op televisie getuigen daarvan en niet voor niets gaan (auto)biografieën als warme broodjes over de toonbank. Door te vergelijken kunnen we onder andere bepalen of we wel of niet helemaal van het padje af zijn. Wat voor graadmeter hebben we anders? We zoeken naar een stukje herkenning, zodat we uiteindelijk wat meer acceptatie kunnen opbrengen voor onszelf, want jammer genoeg is dat helemaal nog niet zo eenvoudig.

Ze loopt me voorbij en ik voel de behoefte achter haar aan te hollen en haar bij de hand te nemen. Ik zou haar wel graag leren kennen, me willen spiegelen aan haar persoonlijkheid. Maar dat is idioot, niet normaal. In ieder geval niet volgens de maatschappelijke norm. Je gaat niet zomaar, zonder enig aanleiding contact maken met een wildvreemde. Dat doe je niet! En waarom eigenlijk niet? Laten we dat juist wel doen! Ik stel voor als de moed ontbreekt, om een goed excuus mee te nemen voor een eerste contact. Je hond die graag even wil snuffelen aan die gerafelde jeans. Je kind die zich afvraagt waarom haar laarsjes zo vies zijn? Neem een vlieger, frisbee of bal mee en wie weet wil je overbuurman, die je nooit eerder gesproken hebt, wel even met je buiten spelen? We kunnen (wat mij betreft helaas) niet tijdelijk in iemand anders zijn lichaam springen en voor even diegene zijn, maar we kunnen wel contact maken en voor even bij diegene zijn. En iedere keer als je de verbinding met die ander aangaat, licht dat gevoel van herkenning, erkenning in jezelf op en begrijp je weer ietsje beter waarom jij jij bent.