abstract route

Stavoren – september 2014

De vage contouren van de eindbestemming worden zichtbaar terwijl ik hard de trappers laat rondgaan. Ik wil er zo graag naartoe dat ik alles gegeven heb en helemaal uitgeput aankom. De mensen reeds aanwezig kijken bedenkelijk terwijl ik op adem probeer te komen en alleen maar kan denken aan een hapje eten en een bed. Hoe de reis bevallen is, wordt me gevraagd en ik staar ze nietszeggend aan. De reis was een hele prestatie, heeft het uiterste van me gevergd, heeft me vermoeid en jaren verouderd waarschijnlijk. De reis was een noodzakelijk kwaad om hier te komen, op de eindbestemming, het doel dat ik voor ogen had. De reis is het amper waard om over te praten. Waar het me gebracht heeft, dat is waar het allemaal om gaat. Maar voor nu, heb ik niet het vermogen mijn omgeving echt in me op te nemen, zo moe. Voor nu moet ik deze mensen stilzwijgend passeren, links laten liggen en in mijn primaire behoeftes voorzien…

[read more=”Read more” less=”Read less”]

Wat ik allemaal niet heb opgeofferd om hier te kunnen komen. Hoe lang ik wel niet aan mijn conditie heb gewerkt. Hoeveel dagen ik gebogen over een kaart de kortste route heb uitgestippeld. Ik heb niet of amper gerust, mijn fiets in een lage versnelling gezet zodat iedere slag van mijn wiel me maximale gewonnen meters zou opleveren. Ik heb mijn vrienden verwaarloosd. Ik heb bijvoorbeeld niet kunnen helpen met het verhuizen van mijn beste vriendin, heb het baby feestje van mijn vriend gemist, heb mijn moeder al weken niet meer gebeld, want ik was in training. Er was focus vereist voor het behalen van dit doel. Geen tijd te verspillen, kop ervoor en gaan! Dat ik de volgende dag niet zou halen, was onvoorzien. De uitputting heeft samen met een slechte gezondheid mij in de nacht het leven ontnomen. Een kans om de omgeving waarop ik op hoge snelheid was afgestoven in me op te nemen is aan me voorbij gegaan. De reis is voor niets geweest, was te lang, te moeizaam en heeft slechts een vroegtijdig einde opgeleverd. Wat heb ik met de tijd gedaan voor mijn overlijden? Heb ik ook maar iets meegekregen van de omgeving waar ik zo knalhard doorheen gesjeesd ben? Is er iets op mijn netvlies aanwezig wat deze hele ellende rechtvaardigt? Waarom heb ik niet op zitten letten? Kan ik me echt enkel en alleen de ellende en zwaarte herinneren van de weg hiernaartoe?

Eenmaal ontwaakt, wordt het me pijnlijk duidelijk hoezeer deze gedroomde beelden werkelijkheid kunnen worden, voor mij, maar niet alleen voor mij. We kennen in onze omgeving allemaal wel het gepensioneerde stel dat het er eindelijk van wil nemen, maar geen levensjaren meer over heeft. Knalhard gewerkt het hele leven lang om aan het einde van het werktraject met de caravan de wereld te kunnen verkennen, meer bij elkaar te kunnen zijn, samen eindelijk te kunnen genieten van het leven. Stelletje stomkoppen zijn we. Kijk nu maar even uit je raam, nu meteen. Wat zie je? En als je oppervlakkig alles benoemt hebt, wat zie je dan nog meer? En zodra de nuances zich aan je openbaren, kun je een gevoel benoemen die zich in je nestelt, die past bij wat je ziet? Wat ik vraag is, wat ervaar je precies op dit moment terwijl je uit het raam staart? En de ironie is, dat je nog maar een fractie gezien hebt van wat er zich om je heen afspeelt. De wereld is constant in beweging en er is zoveel te ontdekken iedere dag en in ieder moment, maar wij hebben het veel te druk. Het gaat aan ons voorbij. Want je hebt nu enkel en alleen nog maar uit het raam gekeken, maar stel dat je opstaat en je hoofd een kwartslag draait? Wat zie je dan? Ben je je wel bewust van de rijkdom dat ieder moment in zich draagt? Ik heb besloten voortaan de wat abstractere route te nemen, rustig aan te doen en meer tijd te nemen om het moment de kans te bieden mij haar schoonheid te laten zien. Dan kom ik maar niet aan op de eindbestemming. Beter nog: ik ga gewoon op pad en zie wel waar ik uitkom. [/read]